Merhaba.Ben 4 yillik evliyim.Esimle cok farkliyiz.Hicbir ortak noktamiz yok neredeyse.Ailelerimizde cok cok farkli.oturus kalkis,gorgu,akrabalik iliskileri,cocuk yetistirilen ortam,hersey..hersey sanki yaa..nasil tarif edeyim bilmiyorum.evlilik karari alirken cok düşündüm.Hic olacak gibi degildik.Hep olmaz diye esimi geri itiyordum.Ama hep icimden bir ses olacakmis gibi geliyordu.Nasil oldu anlamadim evlendik iste..Esimden yana oyle cok buyuk pismanlik yasamiyorum.Beni cok seviyor.Çalışkan,dürüst,efendi,kalbi cok guzel gerçekten..imanli...Beni tanimadan once 5 vakit namazini kilmiyordu.Cok sukur tanidigim gunden beri kiliyor.kayinpedermde icki icen bir adamdi.O da gecen sene umreye gitti birakti ickiyi namaza basladi cok şükür.Ama cok huysuz huzursuz bir adam..Kayinvalidem sessiz sakin zararsiz cennetlik bir kadindir.oyle bir susturulmus ki..kayinperdrimin karsisinda tir tir titrer neredeyse..Aslinda cok ayrinti var anlatmam gerekn ama uzun olacak her neyse...iste bu gibi sebeplerden dolayi kendimi onlara ait hisseddmiyorum.mutlu olmuyorum yanlarinda.sirf esim icin gidiyorum oraya.buni esime hissettirmwmeye calisyorum.ama o da biliyor artik boyle düşündüğümü.idare edeceksin diyor biliyor babasinin huyunu.benim boyle ait hissedememi saglayan en buyuk etken kayınpederim sanirim.ne yapacagimi sasirdim.omrum boyunca boyle hissedecegim acaba.kadere iman ediyorum.susuyorum.en cok da ailemde bendeki ait olamama hissini cocuguma yasatmaktan korkuyorum.Forumun disinda bir konu actim belki ama buradki tecrubeli annelerden yardim bekliyorum.En buyuk yardimcimiz Allah bunu da unutmuyorum.