10 sonuçtan 1 ile 10 arası

Konu: Böcek korkusu

  1. #1
    Yeni Üye
    Üyelik tarihi
    28 Ekim 2016
    Mesajlar
    28
    Beğendikleri
    3
    Beğenileri
    44

    Böcek korkusu

    Komik olacak biraz ama bende bortu bocege karsi korku var.kucuklu buyuklu nerdeyse hepsine karsi.ve bu korku artiyor surekli.tam olarak korku gibi de degil.rahatsiz oluyorum gordugumde.bazen candan girebiliyorlar eve .gordugumde o gunum mahv oluyor.alip disari atamiyorum.oldursem Allah yaratti deyip olduremiyirum da.cikmazda kaliyorum bu gunumun mahv olmasina yetiyor.kendimle cok konustum ufacik bocek ne yapacak ki.birsey yapmayacagindan eminim ama varligi rahatsiz ediyor..ve isin kotusu bu duyqumu ogluma da aktardim .caktirmamaga calisiyordum ogluma.ama.dun ciglik attim ve oglum yanimda idi.nasil bas edebilirim acaba.ustelik koyde buyumus biriyim

  2. #2
    Bölüm Sorumlusu Ayşe Gençer - ait Kullanıcı Resmi (Avatar)
    Üyelik tarihi
    03 Ekim 2016
    Mesajlar
    650
    Beğendikleri
    478
    Beğenileri
    1.249
    Alıntı Snowdrop Nickli Üyeden Alıntı Mesajı göster
    Komik olacak biraz ama bende bortu bocege karsi korku var.kucuklu buyuklu nerdeyse hepsine karsi.ve bu korku artiyor surekli.tam olarak korku gibi de degil.rahatsiz oluyorum gordugumde.bazen candan girebiliyorlar eve .gordugumde o gunum mahv oluyor.alip disari atamiyorum.oldursem Allah yaratti deyip olduremiyirum da.cikmazda kaliyorum bu gunumun mahv olmasina yetiyor.kendimle cok konustum ufacik bocek ne yapacak ki.birsey yapmayacagindan eminim ama varligi rahatsiz ediyor..ve isin kotusu bu duyqumu ogluma da aktardim .caktirmamaga calisiyordum ogluma.ama.dun ciglik attim ve oglum yanimda idi.nasil bas edebilirim acaba.ustelik koyde buyumus biriyim
    Merhabalar Snowdrop,

    Bende türlü korkuları olan biriydim geçen yaza kadar. O yüzden yazdıklarınızı hiç komik bulmadım kendimden bildiğim için
    Net bir bilgim yok gerçekten öyle olur mu diye ama bir korkumu yenince diğerlerinin de enteresan bir şekilde oradan kalktığını fark ettim. İsterseniz kendi sürecimden bahsedeyim.

    Ben de sizin gibi börtü böcek dahil her türlü küçük büyük hayvandan korkardım. Denizde minik bir balık değdi diye az kalsın boğulacaktım. Bir de karanlık korkusu vardı. Bir gün evde ters dönmüş değişik bir böcek görmüştüm 1 cm kadar, eşim işten gelip atmıştı düşünün. Kızım olduktan sonra ben de korkularımın ona geçmesinden endişeliydim. Ne kadar belli etmesem de tabi ki bunu hissediyorlar ve o korkular ona da bulaşmış oluyor doğal olarak. En güvendiği kişi olarak siz bir şeye karşı bir endişe duyuyorsanız bunu hissediyor ve annem de endişelendiyse demek ki endişelenecek bir şey var diye algılıyorlar bunu. İşte bu yüzden çok canım sıkılıyordu bu duruma.

    Geçen sene bir yazlık eve 5 günlüğüne misafirliğe gittim 4 yaşındaki kızımla. Evde köpek olduğunu biliyordum ama nedense köpeğin bana ilişmeyeceğine güvenerek gitmiştim galiba. Arabadan inip tam eve girecektik ki evin sahibi ile köpek bize müthiş bir karşılama töreni hazırlamış üstümüze atlamıştı. Bavulumu atıp kızımı ablama verip kaçmıştım sokağın neredeyse başına kadar. O gece kara kara düşündüm. Ya sabah bavulumu aldığım gibi geri dönecek ya da bu korkuyla yüzleşecektim. Yıllardır şikayetçi olduğum bir problemin çözüm fırsatı olur ümidiyle kalmaya ve bu korkuyu yenmeye karar verdim. ilk sabah çok zorlandım. Çünkü köpek evdeki kişiyi doya doya koklayıp kokusunu tanıyana kadar gitmezmiş yanından. Kızım bir yanda köpek bir yanda ilk karşılaşmayı epey zorlayarak kendimi atlattım. Ondan sonrası daha kolay oldu. Öyle ki gitmeden önce sallanan salıncakta yanıma atladığında biraz nefesimi tutsam da başını okşamaya başlayabildim. Ayrılık günü geldiğinde o bana ben de ona alışmıştım. İlk birkaç gün korkumla yüzleşirken biraz zorlandım ama dişimi sıkıp üzerine gittim. Anladım ki korkuları yenmek için muhakkak yüzleşmek gerekiyor. Bu yaz gittiğim tatilde nasıl olduğuna ben bile inanamıyorum ama snorkelle balıkların arasında yüzüp vatosları yakalamaya çalıştım.
    Hmm bir de karanlık korkum vardı. O nasıl oldu geçti hiç bilmiyorum. Ben yersiz olan bir korkumdan kurtulmamın hepsini çözüme kavuşturduğunu düşünüyorum. Artık gece lambası olmadan gece bir odada tek başıma uyuyabiliyorum.
    Birkaç ay önce Tübitak'ın çıkardığı bir kitap okudum. Beyin şüpheler ve korkular ile başa çıkmanın bir yolu olarak sanki aranıp da endişe mesajları bırakılıyor gibi düşünebileceğimiz mesajlar gönderiyormuş. Yapılması gereken sanki biri yanlış arama yapmış gibi (zaman zaman tekrar arama tuşuna basılmış gibi olsa da) kabul edip yanlış aradınız diyerek telefonun nasıl kapatılması gerektiğini öğrenmekmiş. Eğer bir yersiz endişe mesajı alınırsa kendi kendine "bu çok saçma" demek telefonu kapatmanın bir yöntemiymiş. Yersiz endişe mesajlarını gönderen yere bir de şöyle söylenmeliymiş "kontrol bende ve senin sözüne kulak asmayacağım!" Ne dersiniz işe yarar mı? En iyi yol deneyip öğrenmek!

    Bugünlerde karşılaştığımız köpekleri kızımla beraber seviyoruz, okulundaki tavşanı besliyoruz. Ne güzelmiş korkusuz hayat, darısı başınıza

    Umarım korkularınızın üstesinden geldiğinizin haberlerinizi okuruz buradan bir gün.

    Sevgilerimle
    Konu Ayşe Gençer tarafından (10.11.2016 Saat 21:46 ) değiştirilmiştir.

  3. #3
    Yeni Üye
    Üyelik tarihi
    28 Ekim 2016
    Mesajlar
    28
    Beğendikleri
    3
    Beğenileri
    44
    Alıntı Ayşe Gençer Nickli Üyeden Alıntı Mesajı göster
    Merhabalar Snowdrop,

    Bende türlü korkuları olan biriydim geçen yaza kadar. O yüzden yazdıklarınızı hiç komik bulmadım kendimden bildiğim için
    Net bir bilgim yok gerçekten öyle olur mu diye ama bir korkumu yenince diğerlerinin de enteresan bir şekilde oradan kalktığını fark ettim. İsterseniz kendi sürecimden bahsedeyim.

    Ben de sizin gibi börtü böcek dahil her türlü küçük büyük havyandan korkardım. Denizde minik bir balık değdi diye az kalsın boğulacaktım. Bir de karanlık korkusu vardı. Bir gün evde ters dönmüş değişik bir böcek görmüştüm 1 cm kadar, eşim işten gelip atmıştı düşünün. Kızım olduktan sonra ben de korkularımın ona geçmesinden endişeliydim. Ne kadar belli etmesem de tabi ki bunu hissediyorlar ve o korkular ona da bulaşmış oluyor doğal olarak. En güvendiği kişi olarak siz ona karşı bir endişe duyuyorsanız bunu hissediyor ve annem de endişelendiyse demek ki endişelenecek bir şey var diye algılıyorlar bunu. İşte bu yüzden çok canım sıkılıyordu bu duruma.

    Geçen sene bir yazlık eve 5 günlüğüne misafirliğe gittim 4 yaşındaki kızımla. Evde köpek olduğunu biliyordum ama nedense köpeğin bana ilişeceğine güvenerek gitmiştim galiba. Arabadan inip tam eve girecektik ki evin sahibi ile köpek bize müthiş bir karşılama töreni hazırlamış üstümüze atlamıştı. Bavulumu atıp kızımı ablama verip kaçmıştım sokağın neredeyse başına kadar. O gece kara kara düşündüm. Ya sabah bavulumu aldığım gibi geri dönecek ya da bu korkuyla yüzleşecektim. Yıllardır şikayetçi olduğum bir problemin çözüm fırsatı olur ümidiyle kalmaya ve bu korkuyu yenmeye karar verdim. ilk sabah çok zorlandım. Çünkü köpek evdeki kişiyi doya doya koklayıp kokusunu tanıyana kadar gitmezmiş yanından. Kızım bir yanda köpek bir yanda ilk karşılaşmayı epey zorlayarak kendimi atlattım. Ondan sonrası daha kolay oldu. Öyle ki gitmeden önce sallanan salıncakta yanıma atladığında biraz nefesimi tutsam da başını okşamaya başlayabildim. Ayrılık günü geldiğinde o bana ben de ona alışmıştım. İlk birkaç gün korkumla yüzleşirken biraz zorlandım ama dişimi sıkıp üzerine gittim. Anladım ki korkuları yenmek için muhakkak yüzleşmek gerekiyor. Bu yaz gittiğim tatilde nasıl olduğuna ben bile inanamıyorum ama snorkelle balıkların arasında yüzüp vatosları yakalamaya çalıştım.
    Hmm bir de karanlık korkum vardı. O nasıl oldu geçti hiç bilmiyorum. Ben yersiz olan bir korkumdan kurtulmamın hepsini çözüme kavuşturduğunu düşünüyorum. Artık gece lambası olmadan gece bir odada tek başıma uyuyabiliyorum.
    Birkaç ay önce Tübitak'ın çıkardığı bir kitap okudum. Beyin şüpheler ve korkular ile başa çıkmanın bir yolu olarak sanki aranıp da endişe mesajları bırakılıyor gibi düşünebileceğimiz mesajlar gönderiyormuş. Yapılması gereken sanki biri yanlış arama yapmış gibi (zaman zaman tekrar arama tuşuna basılmış gibi olsa da) kabul edip yanlış aradınız diyerek telefonun nasıl kapatılması gerektiğini öğrenmekmiş. Eğer bir yersiz endişe mesajı alınırsa kendi kendine "bu çok saçma" demek telefonu kapatmanın bir yöntemiymiş. Yersiz endişe mesajlarını gönderen yere bir de şöyle söylenmeliymiş "kontrol bende ve senin sözüne kulak asmayacağım!" Ne dersiniz işe yarar mı? En iyi yol deneyip öğrenmek!

    Bugünlerde karşılaştığımız köpekleri kızımla beraber seviyoruz, okulundaki tavşanı besliyoruz. Ne güzelmiş korkusuz hayat, darısı başınıza

    Umarım korkularınızın üstesinden geldiğinizin haberlerinizi okuruz buradan bir gün.

    Sevgilerimle
    Insallah deneyecegim asmagi.suan zor gibi geliyor ama kendimi daha guclu hissettigm zaman deneyecegim asmagi

  4. #4
    Bölüm Sorumlusu Ayşe Gençer - ait Kullanıcı Resmi (Avatar)
    Üyelik tarihi
    03 Ekim 2016
    Mesajlar
    650
    Beğendikleri
    478
    Beğenileri
    1.249
    Alıntı Snowdrop Nickli Üyeden Alıntı Mesajı göster
    Insallah deneyecegim asmagi.suan zor gibi geliyor ama kendimi daha guclu hissettigm zaman deneyecegim asmagi
    Aslında kendi deneyimimden söylüyorum sevgili snowdrop ertelemek ve doğru zamanı beklemek aslında bir kaçış. Ben de böyle diye diye 39 yaşıma kadar geldim ve o yaşta, ancak kaçamayacağım bir noktada yenmek zorunda kaldım. En azından kendi kendinize Tübitak'ın kitabında yazan şeyleri söyleyin. Adem Hocamızın da seyredilmesini tavsiye ettiği 3 Idiots (3 Aptal) adlı filmde şöyle bir söz vardı beni çok etkileyen. Diyordu ki karakterlerden biri "Kalp korkaktır ve beyin ne derse ona inanır." İşte bu yüzden en azından Tübitak'ın "Bay Endişe" isimli kitabında tavsiye edilen cümlelerle başlayın işe, bakalım kendinizi daha iyi hissetmenize yarayacak mı?

  5. #5
    Yeni Üye
    Üyelik tarihi
    28 Ekim 2016
    Mesajlar
    28
    Beğendikleri
    3
    Beğenileri
    44
    Alıntı Ayşe Gençer Nickli Üyeden Alıntı Mesajı göster
    Aslında kendi deneyimimden söylüyorum sevgili snowdrop ertelemek ve doğru zamanı beklemek aslında bir kaçış. Ben de böyle diye diye 39 yaşıma kadar geldim ve o yaşta, ancak kaçamayacağım bir noktada yenmek zorunda kaldım. En azından kendi kendinize Tübitak'ın kitabında yazan şeyleri söyleyin. Adem Hocamızın da seyredilmesini tavsiye ettiği 3 Idiots (3 Aptal) adlı filmde şöyle bir söz vardı beni çok etkileyen. Diyordu ki karakterlerden biri "Kalp korkaktır ve beyin ne derse ona inanır." İşte bu yüzden en azından Tübitak'ın "Bay Endişe" isimli kitabında tavsiye edilen cümlelerle başlayın işe, bakalım kendinizi daha iyi hissetmenize yarayacak mı?
    Ayse hanim basta siz olmak uzere burdaki bircok anneye imreniyorum.birseyleri basarabildigi icin..bana cocuklugumda ne olduysa hicbirseyi yapabilecegime dair inancim olmuyor.yapabilecegine inanmak yapmagin yarisidir derler ama bence yapabilecegine inanan Allahin izniyle yapar .bu sene ogretmenlik diplomami alacagim insallah.ama ben ogretmenlik yapamam dusunxesinden hic calisma hayali kuramadim.bunun gibi bir ozguvensizlik var...
    sekerparem Bunu beğendi

  6. #6
    Bölüm Sorumlusu Ayşe Gençer - ait Kullanıcı Resmi (Avatar)
    Üyelik tarihi
    03 Ekim 2016
    Mesajlar
    650
    Beğendikleri
    478
    Beğenileri
    1.249
    Alıntı Snowdrop Nickli Üyeden Alıntı Mesajı göster
    Ayse hanim basta siz olmak uzere burdaki bircok anneye imreniyorum.birseyleri basarabildigi icin..bana cocuklugumda ne olduysa hicbirseyi yapabilecegime dair inancim olmuyor.yapabilecegine inanmak yapmagin yarisidir derler ama bence yapabilecegine inanan Allahin izniyle yapar .bu sene ogretmenlik diplomami alacagim insallah.ama ben ogretmenlik yapamam dusunxesinden hic calisma hayali kuramadim.bunun gibi bir ozguvensizlik var...
    Harika iki evlat yapmışsınız Allahın izniyle bundan güzel daha ne olabilir ki! Az önce konuştuğumuz gibi kalp korkak beyin ne derse ona inanıyor. Lütfen kendinize yapabileceğinizi söyleyin olumsuzu değil de, ne ise aklınızdaki şey. Gülümseyerek yapabilirim en azından deneyebilirim, neden olmasın deyin.
    Ne kadar güzel öğretmen olacaksınız. Anadolu pedagojisine de ilgilisiniz. Matematik okudum ama öğretmen olmadım. Şimdi düşünüyorum da Adem Hocayı daha önce tanısaydım bir öğretmen olarak bir çocuğun hayatına dokunmanın ne kadar önemli olduğunu daha iyi görebilir ve öğretmen olmak isteyebilirdim. Ne güzel siz olacaksınız! Kim bilir ne kadar çok çocuğun hayatına dokunacaksınız.

    Biliyor musunuz ara ara kızımla bebeklik videolarını izleriz. İzledikçe de hatalarımı görüyorum yaptığım Örneğin bugün izlediğimizde kızımın yapmasını istemediğim bir şeyi durdurmak için ona "Üzülürüm yapma öyle lütfen Betül'cüğüm!" demişim. Hiç, bir çocuğa bir şeyi yapma üzülürüm denir mi? Kanıt olmasa ben de inanmayacağım dediğime ama demişim işte. Hepimiz hatalarla doluyuz. Kim bilir birkaç yıl sonra şimdiyi çektiğim videolarda neleri eleştireceğim kendimde. Hepimiz, Adem Hoca bile kendini sürekli geliştirdiğini her gün yeni bir şeyler öğrendiğini söylüyor biz mi öğrenmeyeceğiz. Önemli olan bunun için istekli olmamız, farkındalığımızı yükseltmeye çalışmamız ve bu duyarlılıkla annelik iç sesimize ulaşmaya çalışmamız.
    Lütfen kendinize haksızlık etmeyin, kendinizden bile sakladığınız gücünüzü salıverin.

    Ve bunları bizimle zaman içinde paylaşın lütfen olur mu?

    Sevgilerimle
    Konu Ayşe Gençer tarafından (10.11.2016 Saat 22:25 ) değiştirilmiştir.

  7. #7
    Üye
    Üyelik tarihi
    16 Ekim 2016
    Mesajlar
    846
    Beğendikleri
    1.202
    Beğenileri
    1.470
    Ayşe hanım, sizin yazdıklarınızı okudukça içim coşuyor, inancım artıyor başarmaya, bende de bocek fobisi vardı. Kızıma geçirmemek için kendimi zorladım ve onunla böcekleri incelerken, kızım dokunayımmı anne, ama önce sen dokun dediğinde, dokunmazsam o da benim gibi böcekten korkan biri olur diye düşünüp, birkaç küçük böceğe dokunabilmeyi başardım. Ve aynen dediğiniz gibi bir çözülme rahatlama yaşadım üstüne gidince. Artık tüm böceklerden korkmuyorum. Sadece hızlı yürüyenlerden korkuyorum.
    İyiki yazıyorsunuz, siz hep yazın. İçtenliginiz, kendinizi bu kadar yalın anlatışınız çok iyi geliyor. Sevgili @Ayşe Gençer cok teşekkürler..
    Konu Nalan Erdoğmuş tarafından (30.05.2017 Saat 07:39 ) değiştirilmiştir. Sebep: harf hatası
    şifa Bunu beğendi

  8. #8
    Üye
    Üyelik tarihi
    27 Ekim 2016
    Mesajlar
    274
    Beğendikleri
    789
    Beğenileri
    249
    Aynen bende de var böcek korkusu hatta okadar ilerledi ki bu korku üzerimde gördüğüm anda aklımı kaybediyorum sanki o an verdiğim tepkiler kaçışmalar ve bağırmalar sanki ben ben değilim. Sonrasında bende inanamıyorum ben böylemi yaptım diye. Ve kızımda aynı benim gibi okadar çok korkuyorki oda kendi üzerinde böcek gördüğünde resmen kendini kaybediyor.. aslında onlara belli etmemeye çalıştıma ama olmadı.. sizin tavsiyelerinizi denicem

  9. #9
    Üye
    Üyelik tarihi
    25 Ocak 2017
    Mesajlar
    373
    Beğendikleri
    145
    Beğenileri
    364
    Alıntı Ayşe Gençer Nickli Üyeden Alıntı Mesajı göster
    Merhabalar Snowdrop,

    Bende türlü korkuları olan biriydim geçen yaza kadar. O yüzden yazdıklarınızı hiç komik bulmadım kendimden bildiğim için
    Net bir bilgim yok gerçekten öyle olur mu diye ama bir korkumu yenince diğerlerinin de enteresan bir şekilde oradan kalktığını fark ettim. İsterseniz kendi sürecimden bahsedeyim.

    Ben de sizin gibi börtü böcek dahil her türlü küçük büyük hayvandan korkardım. Denizde minik bir balık değdi diye az kalsın boğulacaktım. Bir de karanlık korkusu vardı. Bir gün evde ters dönmüş değişik bir böcek görmüştüm 1 cm kadar, eşim işten gelip atmıştı düşünün. Kızım olduktan sonra ben de korkularımın ona geçmesinden endişeliydim. Ne kadar belli etmesem de tabi ki bunu hissediyorlar ve o korkular ona da bulaşmış oluyor doğal olarak. En güvendiği kişi olarak siz bir şeye karşı bir endişe duyuyorsanız bunu hissediyor ve annem de endişelendiyse demek ki endişelenecek bir şey var diye algılıyorlar bunu. İşte bu yüzden çok canım sıkılıyordu bu duruma.

    Geçen sene bir yazlık eve 5 günlüğüne misafirliğe gittim 4 yaşındaki kızımla. Evde köpek olduğunu biliyordum ama nedense köpeğin bana ilişmeyeceğine güvenerek gitmiştim galiba. Arabadan inip tam eve girecektik ki evin sahibi ile köpek bize müthiş bir karşılama töreni hazırlamış üstümüze atlamıştı. Bavulumu atıp kızımı ablama verip kaçmıştım sokağın neredeyse başına kadar. O gece kara kara düşündüm. Ya sabah bavulumu aldığım gibi geri dönecek ya da bu korkuyla yüzleşecektim. Yıllardır şikayetçi olduğum bir problemin çözüm fırsatı olur ümidiyle kalmaya ve bu korkuyu yenmeye karar verdim. ilk sabah çok zorlandım. Çünkü köpek evdeki kişiyi doya doya koklayıp kokusunu tanıyana kadar gitmezmiş yanından. Kızım bir yanda köpek bir yanda ilk karşılaşmayı epey zorlayarak kendimi atlattım. Ondan sonrası daha kolay oldu. Öyle ki gitmeden önce sallanan salıncakta yanıma atladığında biraz nefesimi tutsam da başını okşamaya başlayabildim. Ayrılık günü geldiğinde o bana ben de ona alışmıştım. İlk birkaç gün korkumla yüzleşirken biraz zorlandım ama dişimi sıkıp üzerine gittim. Anladım ki korkuları yenmek için muhakkak yüzleşmek gerekiyor. Bu yaz gittiğim tatilde nasıl olduğuna ben bile inanamıyorum ama snorkelle balıkların arasında yüzüp vatosları yakalamaya çalıştım.
    Hmm bir de karanlık korkum vardı. O nasıl oldu geçti hiç bilmiyorum. Ben yersiz olan bir korkumdan kurtulmamın hepsini çözüme kavuşturduğunu düşünüyorum. Artık gece lambası olmadan gece bir odada tek başıma uyuyabiliyorum.
    Birkaç ay önce Tübitak'ın çıkardığı bir kitap okudum. Beyin şüpheler ve korkular ile başa çıkmanın bir yolu olarak sanki aranıp da endişe mesajları bırakılıyor gibi düşünebileceğimiz mesajlar gönderiyormuş. Yapılması gereken sanki biri yanlış arama yapmış gibi (zaman zaman tekrar arama tuşuna basılmış gibi olsa da) kabul edip yanlış aradınız diyerek telefonun nasıl kapatılması gerektiğini öğrenmekmiş. Eğer bir yersiz endişe mesajı alınırsa kendi kendine "bu çok saçma" demek telefonu kapatmanın bir yöntemiymiş. Yersiz endişe mesajlarını gönderen yere bir de şöyle söylenmeliymiş "kontrol bende ve senin sözüne kulak asmayacağım!" Ne dersiniz işe yarar mı? En iyi yol deneyip öğrenmek!

    Bugünlerde karşılaştığımız köpekleri kızımla beraber seviyoruz, okulundaki tavşanı besliyoruz. Ne güzelmiş korkusuz hayat, darısı başınıza

    Umarım korkularınızın üstesinden geldiğinizin haberlerinizi okuruz buradan bir gün.

    Sevgilerimle
    Ayse hanim peki benim gibi ömrü hergun sabah ve aksam okul servis saatlerinde komşunun Çoban köpeklerinin korkusuyla yaşamış,hatta saldirisina ugramis biri bu kopek korkusunu nasil yener

  10. #10
    Bölüm Sorumlusu Ayşe Gençer - ait Kullanıcı Resmi (Avatar)
    Üyelik tarihi
    03 Ekim 2016
    Mesajlar
    650
    Beğendikleri
    478
    Beğenileri
    1.249
    Alıntı Ecem Nickli Üyeden Alıntı Mesajı göster
    Ayse hanim peki benim gibi ömrü hergun sabah ve aksam okul servis saatlerinde komşunun Çoban köpeklerinin korkusuyla yaşamış,hatta saldirisina ugramis biri bu kopek korkusunu nasil yener
    Merhaba Ecem Hanım,

    Olayın derinliği korkuyu yenmeyi ne kadar etkiler bilemiyorum ama tecrübemle sabit ki bir korkuyu yenmenin yolu onunla yüzleşmek...
    Umarım siz de en kısa sürede yenersiniz korkunuzu... Ben yendiğimde şunu söyledim: "Oh dünya varmış..." Umarım siz de bu sözü en kısa zamanda söyleyebilirsiniz. Gerçekten insan korkularını yenince çok daha farklı ve rahat hissediyor

    Sevgiler...
    Kalp korkaktır, dil ne derse ona inanır... Her şey yolunda, her şey yolunda, her şey yolunda...
    şifa Bunu beğendi

Benzer Konular

  1. Ezan Sesi Korkusu
    Başlatan gunes forum Korkular
    Cevaplar: 2
    Son Mesaj: 21.10.2016, 23:40

Yetkileriniz

  • Konu Acma Yetkiniz Yok
  • Cevap Yazma Yetkiniz Yok
  • Eklenti Yükleme Yetkiniz Yok
  • Mesajınızı Değiştirme Yetkiniz Yok
  •