26aylık kızım var. Eşimden ayrıyız ve ailemin yanındayız kızımla. Annem tek başına çocuğa bakabileceğini düşünmüyor ancak bir komşumuz gelip bakabilir. Ancak pedagojik hassasiyetleri olan birisi değil komşumuz. Annem çok panik ve çocuğun iktidar mücadelelerinde zayıf birisidir. Komşumuz da biraz duyarsız kalabilecek birisidir.

Kızımın benim yaşadığım çocukluğu yaşamamasını istiyorum. Kızımı anneme bırakıp 10dk markete bile gidemiyorum, korkuyor çocuk durmazsa, düşerse vs diye. Komşumuz ise çocukla oyun oynayabilecek birisi değil, çocuğun ağlaması gibi durumda da manipülasyon yapabilecek birisi.

İznim 2ay sonra bitecek, memuriyette 5yılımı doldurduğum için 1yıl daha ücretsiz izin alabilirim (emekliliğe kadar bir daha mazeretsiz izin alamam, annem babam yaşlı diye hepsini kullanmak istemiyorum). Bu zamana kadar “çocuğu kendine bağımlı yapıyorsun, işine dön” lafını işitmediğim kimse kalmadı. Ya da “yaşadığım duygusal zorluklardan dolayı kızımdan kopamadığım” söylemleri. Ve 1yıl daha izin kullansam yine kreşe alışamayacak yaşta olacağı için artık işe dönmek istiyorum. Çevre baskısı da beni son haftalarda oldukça zorladığı için işe başlamak istiyorum ama nasıl olacak işin içinden çıkamıyorum. (Çalıştığım kurumun kreşine verip sabahları ve akşamları 2şer saat yanıma alabilirim diye düşündüm ancak yarım saat bensiz duramadı kızım orda.)