Merhaba sevgili anne ve babalar,
Oğlum 39 aylık 3 yaşında yani.
Dönem dönem yaşının gereği olarak sendrom diye tabir edeyim atlattık. Kendine zarar vermediği durumlarda hiç engel olmadık. Mesela bıçakları ellemek yok, anne baba yokken balkona çıkmak yok gibi gibi kurallarımız var. 10 gün sanırım hakikaten kaldıramayacak duruma geldim. Hiç vurma huyu yokken vurmaya başladı. Hemde öyle böyle değil. Elinde ne varsa atmaya başladı. Mesela bir tabak yemek var önünde yemek istemiyor. Yeme oğlum tamam sen bilirsin diyorum. Yemiceeeeeem diye bağırıyor ve tabaktaki yemeği alıp döküyor. Ekmekleri atıyor. Oyunlarını atıyor. Vurma eylemi sadece bize anne baba dayı dede anane babaanne gibi onu seven kişilere yapıyor. Bu aralar uyumak istemiyor direnebildiği kadar direniyor. Dün gezdik dolaştık belki 2 saat kadar eve geldiğimizde ağlamaya başladı. Eve girmek istemiyorum diye. Öğlen olduğunu çok sıcak olduğunu vu saatte eve girip dinlenmemiz gerektiğini söyledim. Ağlamaya devam etti. Vurduğunda vurmaması gerektiğini söylüyorum cansız bir varlık olsa bile aklında yer etmesi için canı yanabilir diyorum. Yemek yemek istemez ise gücümüzü toplamamız gerektiğini söylüyorum istemezse hala ısrar etmiyorum. Yemekleri döktüğünde dökmemesi gerektiğini dökerse evimize böceklerin gelebileceğini söylüyorum. Uyursak füç toplarız daha güzel oyun oynarız diyorum. Ama bu aralar konuşmak hiç işe yaramıyor. Gün geçtikçe bende sabrımı kaybettim sesimi yükseltir hale geldim. Gerçekten nasıl davranıcam bilmiyorum az önce uyumak istemediğini söyledi tamam kalk madem dedim geldi salona bir tabak yiyeceği döktü. Neden yaptın dedim. Yapmak istedim dedi. Bu davranışlarla nasıl başa çıkarım bilmiyorum. Ben öfkemi ona yönelten biri değildim. Onun yanında öfkelenen sinirlenen tartışan biri değildim. Nabıcamı şaşırdım. Bilen varsa bi söyleyin lütfen. Bu arada güvenli bağlanmayı sağladık. Ama sanki ona karşı bağırdıkça uzaklaştı benden. Sesimi yükseltince bağırma anne küçük küçük konuş diyor benim ona söylediğim gibi.